Kendime Dair etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kendime Dair etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Şubat 2011 Salı

Karmaşık Sarmaşık*

Karmakarışığım. Meğer daha önce ne de berrakmış hayatım, zihnim ve de günlük akışım, sadece kıymetini anlamamışım. Meğer karmaşık sandığım halimde bile ap-akmışım. Meğer -hep bulanık görüşüm- derken gelecek bulanıklığından bi'haber, saf bir aylakmışım. 

Şimdi çocuklarla geçen safiyane zamanlara iç geçiren, tüm düzeni tepe taklak olan bir kadınım. Karmaşık zihnime eşlik eden bir ev, içinde olduğum. Düşüncelerim gibi birbirine geçmiş odalarım, banyom, mutfağım. Karman çorman hep eşyalarım. Çamaşırlar dağ olmuş yıkanmayı beklemekte, bulaşıklar desen tezgahta dizili, ikinci kata çıkmak fayda vermemekte. Makinadaki temiz bulaşıklar bile tükenmekte. Bu  durum kısmen huzur vermekte nitekim bu vesileyle yerleştirilme derdi de çözümlenmekte. Ahali ise hayatta kalmaya yetecek asgari düzeyde eylemler içinde, idareten bir yaşam sürmekte. Kerim'e öğlen kavanoz maması, Selim'e gevrek ve balık kroket yedirilmekte. Meyve ile uğraşmak yerine meyve suyu içirilmekte, düzenli değil, bazen elbette. Çocuklar bir kez reddetti mi tabak derhal götürülmekte. Israrcılık, düşkünlük, sıkkınlık bertaraf edilmiş vaziyette. Sarmaşık düşünceli bireyler içindeki pek karmaşık bu evde mutlu bir aile var haliyle.

1 Şubat 2011 Salı

Bizim İller Sessiz, Bizim İller Sensiz!

12 yıl önceydi. Bugün. Ansızın. Bir haber aldım olduğum yere çakıldığım. Sanki her an yanımızda olacağına dair bize söz kesilmiş gibi, gidişinle büyük hayal kırıklığına uğradım o gün. Nasıl olur da, çocukluğumdan beri yanımda olan sen, bundan sonra olmayacaktın ve başka dünyaya gitmek üzere bizimle vedalaşacaktın? Ve dahi vedalaşmadan alelacele aramızdan ayrılacaktın? Bırakacaktın beni yalnız! Şarkıların gibi öksüz, yetim kalacaktım. O şarkılar ki her biri bir başka anı, bir başka zamanı çağrıştırandı. O şarkılar ki gülümsetirken içimdeki hüznü akıtandı. O şarkılar ki senin sesinden çıkmaydı. Ve o ses ki gülümsetendi,  aydınlatandı yüzümü, şimdiyse her duyduğumda yüreğimi burkan, ağlamama sebep olandı. Fotoğrafların ki beni çok acıtandı. Tıpkı soldaki gibi. Derinlemesine asla bakamadım gül yüzüne, göz ucuyla yetindim Gülpembe!

31 Ocak 2011 Pazartesi

Hür Kadın!

Kayıp Balık Nemo'da bir sahne vardı. Dory ile Marlin, denizin en dip ve zifiri karanlık bölgesinde Fener Balığı ile karşılaşırlar. Korkunç ve oldukça vahşi olan bu balığa yem olmamak, devasa dişlerinden kaçabilmek adına uzunca bir mücadeleye girişirler. Ve nihayetinde Marlin'in son hamlesiyle Fener Balığını etkisiz hale getirmeyi başarırlar. Ardından, o pür ciddiyet baba balık birden cıvıtır ve şu şarkıyı söyler: 'I did it! I did it! Oh yeah yeah yeah!'* Dün dilime dolanan şarkı tam da buydu işte.  Gene iş başındaydı Şarkılar & Duygular tezim vesselam. 

Yaptım! Kısmen de olsa başardım. Tez canlılığım olmasa tümden muvaffak da olabilirdim ama olsun bin şükür! Sabahın ilk saatleriydi. Bir tek Kerim uyanıktı. Kahvaltısını yaptırdım ve İlter'in yanına bıraktım. Yüzümü derinlemesine yıkadım, dişlerimi fırçaladım. Uykusuzluğun ve bakımsızlığın getirdiği daimi solgunluğuma ve geçmeyen lekelerime bir nebze iyi gelsin diye hafif makyaj yaptım. Bir fondöten, bir allık  esasında. Aylardan beri ilk kez hatta. Bu halle zombi olmaktan çıkamadım ama gene de ilk halimden daha iyi olma ihtimaline kapıldım. İçi nerdeyse tamemen boş  ve bu haliyle çok hoş hissettiğim çantama bir kitap attım. Moskova'dan aldığım soğuk geçirmeyen paltomu  giydim. Ve çantamı çapraz asıp, yoğun uykusuzluğuma, halsizliğime, yorgunluğuma rağmen evin karmaşasına dahil olmadan kendimi dışarıya attım. Çocukları Yaradan'a ve babalarına emanet ederek. Kalınca cüssemin izin verdiği ölçüde, kuşlar gibi sekerek.  Deniz kokusuyla çifte kavrulmuş taze sabah havasını içime çekerek, kokunun geri getirdiği yıllar öncesine gidip gidip gelerek.

25 Ocak 2011 Salı

Kolay Psikanaliz & Zor Terapi

Bir Eminönü sevdası peydahlandı ya bende son günlerde. Keçe alacağım hevesiyle. Gidip çarşılarında kaybolmak isteği sardı beni alabildiğine. Keçe bahane. Lakin yalnız olmak var serde. Tek başına. Hasret kaldığım biçimde. Peşimde -La havle- çeken bir koca olmadan, Selim'in-kakam geldi- lafını duymadan, dahası her an o lafı duyma korkusu olmadan,  bebek arabası ile sıkış tıkış yalpalamadan, çantayı, arabayı, çocukların üstünü başını toplamak zorunda kalmadan, Kerim ağlamadan, Selim'in -Ben çok yoruldum, Kerim'i kaldırın, arabasına ben oturacağım- sızlanmalarını duymadan, İlter'in surat asması  ve oflayıp puflaması olmadan, -Daha çok var mı alacağın?- demeden,  ya da her an bu cümleyi duyma gerginliğini yaşamadan, elim ayağım birbirine dolanmadan, neyi nasıl alacağımı şaşırmadan, telaşla lüzumlu lüzumsuz şeyleri sepete doldurmadan, onun yerine makul ve  mantıklı davranıp sadece ihtiyacım olanları alarak, seçerek, eleyerek, kıyaslayarak, bir dükkandan diğerine rahatça geçerek, kuşlar gibi sekerek, özgürce gezinerek, istersem vapura, istersem otobüse binerek, başıboş bir kağıt parçası gibi oradan oraya savrularak gezmek de gezmek istiyorum bu günlerde.

18 Ocak 2011 Salı

La Vita E Bella!* Oh La La!

Bugün Selim'in ateşi tamamen düştü. İki gündür ağır derecede hasta olan Selim kendine geldi. İki gündür süregiden uykusuzluğum 5 saat sınırına ulaştı ve ben de kendime geldim. İki gündür -Olmaya devlet cihanda, bir nefes sıhhat gibi- sözünü tescilledim. Ve -Ah!- dedim, -keşke o karmaşa ve kaosa şükretseydim! Velhasıl gözümü açtığımda, alev gibi yanan teniyle, kıvranarak değil de, ılık teniyle , misler gibi uyuyan Selim'le güne başlamak pek bir sevindirdi. 

Yanısıra boyuna kapı zilimiz çaldı. İlkinde İgdaş'tan bir görevli geldi. Yanlışlıkla bize kesilen 1.500 TL tutarındaki fatura ve gaz kesme ihbarnamesini düzeltmek için. Şükürler olsun ki sorun giderildi. İkincisi bir kargo firması idi. Sevindim, zira önemli birşey vardı beklediğim. Ancak gelen Maliye'den bir ihbarname idi. 2009'da taa Diyarbakır'da bana kesilmiş bir cezanın ihbarnamesi. Neyse ki önemli bir tutar değildi. Lakin neyle ilgiliydi, ne zaman oraya gitmiştim de vergi cezam kesilmişti hiç bilemedim. Sorularınız için bizi arayın, dedikleri telefon da hep meşgul olunca öğrenme işini yarına erteledim. Üçüncüsü oyun ablamız geldi. Selim pek keyiflendi. Odalarına çekildiler. Ve dördüncüsü günümü gün etti.

10 Ocak 2011 Pazartesi

Buhrandan Öte, Buhrandan Ziyade

Dün gece saat 22:20. Ev ahalisi tümden ayakta. Ev darmadağın. Mutfak tezgahında bardak koyacak yer yok. 7 kg.lık  makinada, 2 posta yıkanmış çamaşır, sepete yığılmış, asacak bir hayırsever beklemekte. Lakin o hayırsever bir türlü gelmemekte. Yanısıra balkondan bile sayılmayan mutfak uzantısında, çamaşırlar asılı oldukları telde, katlanıp yerleştirilmekten çoktan ümidi kesmiş, günlerini gün etmekteler. BK(Büyük Kardeş) dışardan henüz gelmiş BB(Baba) ile. Uyku hazırlığı olmadığı gibi sokak kıyafetleri var üstünde. Bir tek KK(Küçük Kardeş) uyumaya hazır ancak onun da uyumaya niyeti yok. DA(Deli Ana), içindeki buhran, dışındaki karmaşadan bayılacak durumdadır. Nitekim gün içinde BK'ya yemeğini yedirirken, kendini tutmak adına tir tir titremiş 3-4 kez bayılmanın eşiğinden dönmüş halde. DA, bu kasveti kaldıramaz ve herşeyi olduğu gibi bırakıp kendini yatak odasına atar. Günü bitirmenin sağlıklı bir yolunu bulamamıştır nitekim.

8 Ocak 2011 Cumartesi

Benden Bu Kadar!

Durumum budur!
Ve Deli Anne havlu atar! Uzun zamandır alarm zilleri çalıyordu, biliyordum. Hissediyordum derinliklerde. Sadece anlamazlığa verip geçiştirmeye uğraşıyor, öteliyordum bir nevi. Sözümona bu sırada zaman kazanıyordum. Bir kurt vardı içimde, içimi  içte içe kemiren. Onun kafasını ezmeye çalışıyordum beri yandan. 'Ben yerim atıklarını, sen içine attıkça ve büyürüm daha fazla!' diyen sesi ve o sese eşlik eden katır kutur gürültüyü bastırıyordum. Ben attıkça atıkları içime, o büyüdü biliyordum. Biliyordum içimde bir güzel kelebeğe de dönüşmeyecekti, tam aksine çirkin ve devasa bir kitleye dönüşecek ve patlayacaktı en sonunda.

Uzun zamandır SOS veriyordum, da ne ben aldırıyordum ne başkası. Zaten kişi kendi aldırmadıkça başkası aldırır mı? Kişi kendine hoyratsa başkası altta kalır mı? Sırtlanır da sırtlanırsın, düşsen de aldıran çıkmaz ne ki havlu atasın! 

7 Ocak 2011 Cuma

Ey Özgürlük!

İnsan psikolojisi ile şarkıların doğrudan ilişkisi olduğuna inanmışımdır hep. Bilinçaltına ittiğimiz gizli duygularla, dile gelen şarkılar arasındaki ilişki bahsettiğim. Sanki dışavurumu gibi bastırılmış duygularımızın şarkılar. Kendimizden bile kaçırdığımız hislerin tercümanı olup dile gelirler  bazen. Ansızın dilimize dolanır, uzunca süre söylenirler. Kimi zaman söyleyen de irkilmeye sebep olur, hayrete düşürürler, kimi zaman  da farkedilmeden usulca çekilip giderler. Üstelik tüm şarkı değildir devamlı söylenen, ruh hali ile birebir örtüşen nakarattır tekrar edilen.

Üniversite yıllarında arkadaşım Z. belirsiz bir aşka tutulmuştu. Aklı fikri  bir zamanlar kendisine çok ilgi duyan, ancak ne olduysa Z. ilgilendiğinden beri kayıtsız kalan M.'de idi. Uzunca süre konuşuldu bu konu kızlar arasında, taktikler verildi.  M.'nin ilgisini geri kazanma yöntemleri netice vermedi. Belirsizlik hali devam etti.  M. ilgili miydi, ilgisiz miydi tespit edilemedi. Z. ilerleme kaydedemedi ve konu hakkında da konuşmaktan vazgeçti. İçine çekildi ve suskunlaştı. Bir gün nasıl hissettiğini sordum, -Bilmiyorum!- deyip kısa kesti. Ve arkasını döndüğü an şu şarkıyı söyledi.

2 Ocak 2011 Pazar

Bir Ütopyam Var!

Bir köy düşünün. Dağ eteklerinde en fazla iki katlı evlerin dizildiği. Her evin kendine ait minyatür bir bahçesinin olduğu. Evlerin hemen ilerisinde, özenle taranmışcasına geniş tarlaların uzandığı. Kışın bembeyaz karların, yazın yemyeşil çayırların örtü misali serildiği. Ve dağlar arasından nazlı bir gelin gibi süzülerek gelen, köyü  tam ortasından ikiye bölen mütevazi bir derenin olduğunu elbette. Şırıl şırıl sesi ile tüm köye huzur verdiği. Öyle temiz ki suyu, pırlanta misali ışıldayan çakıltaşlarının çıplak gözle bile seçilebildiği. Yazın en kavurucu günlerinde bile  içenlerin soğuğundan buz kestiği dağ suyuyla, köy ahalisinin kendine geldiği, güç, kuvvet edindiği.

Bir köy düşünün. Kimsenin kimseden çekinmeden kapısını çalabildiği.  Hatta kapıların kilitlenmediğini. Sabahları köy kadınlarının işe koyulmadan bir acı kahve içmek için toplaştığı, kimsenin kimseyle uğraşmadığı. Kimsenin dağınıklığa aldırmadığı, kimsenin kimseyle dedikodusunun yapılmadığı. Kimsenin kıymetli eşyalarının olmadığı, kimsenin kimseden pek de bir farkı olmadığı ve dolayısıyla kimsenin kimseye kem gözle bakmadığı.

30 Aralık 2010 Perşembe

Tamamdır, Hazırım Hayat!

Secret'a Giden Yol'u yazdım da Secret'a varışa geçemedim henüz. Ancak yeni yıl hasebiyle bir sıçrama yapıyor, neticeye yollanıyorum. Ardından ilahi çekim kanunuyla beklentilerimin gelip yakama yapışmasını ve ben istemedikçe beni bırakmamalarını ümit ediyorum. Kuru gürültü ile değil elbette, şükür, dua, ümit ve pozitif düşünce ile. Şimdi gemimi yüklüyorum ve Vira Bismillah! ile salıveriyorum denize.


26 Aralık 2010 Pazar

Retro Sevdası

Bazen  içimde yeni yetme bir kızın dolaştığı hissine kapılırım. Sonra yaşımı hesaplarım, anneliğimi düşünürüm ve kendi kulağımı çekmek zorundaymışım gibi hissederim. Bazen anneliğime ilk günlerdeki gibi hayret ederim. Bu çocuklar benim mi, derim. Şöyle bir iki adım geriye çekilip ikisini birden seyre dalarım. Yeniden, yeniden şaşarım. Bana kalsa ben olsa olsa yirmidördümdeyimdir. Beri yandan gençliğimden beri eskiye ve eskinin modasına düşkünümdür. Dönem filmlerini çok severim mesela. Özellikle 19.yüzyıl. Dehaların çağıdır bu dönem sanki. Kaldı ki içinde sadece Dostoyevski'nin olması bile 1800'leri sevmem için yeterlidir.  Yanısıra 50, 60, 70'li yılların içinde ne varsa severim. Bilhassa 70'li yıllara hevesim çok derindir. Renkler, giysiler, takılar, müzikler, arabalar, konserler, filmler, bütünüyle ilgimi çeken şeylerdir.

23 Aralık 2010 Perşembe

Komando Ruhlu Annelik

İlter Komando der bana. Fiziksel gücümü aşsın aşmasın her yükün altına girmem, kadınsı zerafetten gayet uzak biçimde kaba saba tüm işleri sırtlanmam ve üstüme gelen bir roket olsa dahi çekilmemem, istifimi bozmamam sebebiyle. Üstünden araba geçecek olsa aldırmıyorsun, diyor. Haklı da. Geçmişliği de var bir kaç kez. Sanırım bunda annemden gelen çilekeş genlerimin payı çok büyük. Nitekim ailenin tüm fertlerinde vardır 'Komando Ruhu' Evde bel fıtığı olmayan yoktur mesela, kaldı ki 2 kez ameliyatını olan çoktur. Önümüze gelen maddi yahut manevi yükü, ben bunu taşır mıyım, taşıyamaz mıyım diye düşünmeden sırtlanırız hemen. Bir de bu iflah olmaz genlerin üstüne sefil öğrenciliğimden gelen zayiatlar eklenince ortaya çıkan; şah iken şahbaz olan ben!

17 Aralık 2010 Cuma

Blogcu Anne İtirafı

2 Ağustos. Kerim 4 aylık daha. Evdeki yat-kalk-emzir-uyut-alt değiştir vs. döngüsünden ve sıkıldığım ev işleri rutininden iyice bezdiğim, kendimi yetersiz, özgüvensiz ve alabildiğine verimsiz hissettiğim, çoğunlukla yalnız geçirdiğim bir dönem. Uzun uzadıya süren emzirme seansları sırasında boş oturamama saplantıma iyi gelecek bir eyleme ihtiyacım var tam da. Geçip bilgisayarın başına, gezindim etraflıca, derken -gel sen de katıl bu dünyaya- diyen sesin peşine takılıp katıldım blog dünyasına.
Başlarda kendi kendime konuşuyor olmak garip geldi epeyce, madem kendime konuşuyordum neden 4 tarafı açık bir yere yazıyordum. Derken ilk konuğum; Mekila belirdi listemde gezegeniyle. Demek görünüyorum dedim. Ve yalnız değilim.

16 Aralık 2010 Perşembe

Secret'a Giden Yol

Lise yıllarında aram çok iyiydi Hayat Amca ile. Üniversite konusunda çok cömert davranmıştı bana nitekim. Çok istediğim İTÜ'yü getirmişti süslü paketlerle. Ben de o paketlerin albenisi ile  vuruldum kendisine. Ah dedim, hem de Matematik Mühendisliği, çok istediğimdi. Şuursuzca ve aslında öylesine. Üniversitede ilk vizede tökezleyince, kayboldu Hayat Amca iyiden iyiye. İki üniversite bitirircesine devirdiğim yıllar boyunca hep ümitsiz, hep memnuniyetsizdim alabildiğine.  Üstelik okulu zar zor bitirdiğimde, iki kriz geçiren ülke ile kronik işsizdim bir de. Arada bir rastladım Hayat Amca'ya bu evrede, yorgun, bitkin, kamburlaşmış sırtı ile pek yakınlaşmak istemedi benimle. Ben de aldırmadım kendisine.

14 Aralık 2010 Salı

Bir Delinin Şöhreti!

Ey Sevgili Okur! Çok pis havaya girdim. Bir ben vardı ya benden içeri hani, artık o ben bende değil bilesin! (Sen sahiden de deliymişsin, ayol Nobel ödüllü Marquez misin ki 'Sevgili Okur' dersin?)

Şan, şöhret kapılarının ardına dek açıldığı o günden* beri çok değiştim. (Şöhret kapısının ardına dek açıldığı mı, ha hayt! çok komiksin, sen şöhret kapısındaki anahtar deliğinde, bir gölge bile değilsin  be saftirik Deli'm) 

Dinlediğim şarkılar bile değişti bilesin. Nahif, içli, pek sevimli şarkıların yerini, dörtnala yetiştiğim şöhrete eşlik eden Ecstasy of Gold** aldı nitekim. 

Artık evdeki boynu bükük halimden de eser yok bilesin. -Anne su, anne oyuncak, anne çiş, anne kaka!- diyen seslere -Ay ben sizin köleniz değilim, bugüne bugün şöhretli bir anneyim!" diyebilecek güçteyim.

11 Aralık 2010 Cumartesi

Bana Böyle Gel Hayat!

Çok şey değil beklediğim senden ey Hayat! Eşsiz değil heva ve heveslerim, yormam seni bilesin. Bir küçük kaçamak kendime sadece senden istediğim. Bir günlük bile değil, bir kaç saat belki de. İzin ver kaçırayım kendimi kendime. Yüklenip bir iki çıkın sadece. Bir an ansızın, çal kapımı mikro hediyelerle. Sürpriz yap olur mu? Budur hepi topu beklediğim. Sürpriz olsun ki, bir cikletle sevinen çocuk misali iç geçireyim, hoplasın yüreciğim. Öyle allı pullu paketler de beklemem senden, pek ala olur sen öyle istersen. O zaman hepten sevinirim. Ama içleri boş çıkmasın isterim, sakın ola şaka paketleri göndermeyesin. Öyle kucak dolusu paketlere gerek yok bilesin. Yormak istemem seni, hem zaten sen dahil benim için kimseler yorulsun istemem bilirsin. 

9 Aralık 2010 Perşembe

Sığınağım Burası Benim!

Sığınağım burası benim, hatta bir nevi evim. Rahatça köşeme çekildiğim, istediğim yeri istediğim şekilde değiştirdiğim, istersem içersinde gezindiğim, istersem bir odasında sabitlendiğim ve geceyi orada geçirdiğim. Canım neyi isterse onu dinlediğim, dinlendiğim. Kendimle başbaşa kalmaktan sıkılınca kapısını aralayıp komşu evlere ziyarete gittiğim, bir iki hasbihal ettiğim, bir kaç lafladığım, belki bir acı kahvesini içtiğim, keyfettiğim yerim. Hatta zamandan ve mekandan bağımsız hallerdeyim ki, ışık hızının da ötesindeyim.

7 Aralık 2010 Salı

Barış Manço Moda 81300 - İstanbul

90'ların sonu.  Yer Beşiktaş. Üniversite yılları. Alabildiğine bunaldığım, bulandığım ve buhranlar geçirdiğim zamanlar. Bir zamanlar okulda başarısıyla göz dolduran, davranışlarıyla tüm yıldızları toplayan parlak çocuktan eser yok. Bir türlü geçemediğim derslerle uzadıkça uzayan okulum, başarısızlık, ilk sınavda tökezleyerek, üstümden atamadığım şaşkınlığımla devam eden hayal kırıklığım, ailemden hem fiziksel, hem de ruhen uzakta olmanın verdiği derin yalnızlığım, telefonda hiçbir şey belli etmemek adına yaptığım ruhsuz konuşmalarım,  en yakınlarıma en uzak oluşum, kızdığım ve gücendiğim tezatım, bir kanepe, bir masa, bir de küçük sofadan ibaret sefil evim, sefil arkadaşlarım ve tüm bunlara binaen, kendime yahut tanıdık birine yakalanınca, ışık hızıyla -gülümser insan-a dönen kaypaklığım, kendimi kendimden bile özenle kaçırışım.

3 Aralık 2010 Cuma

MimLenmiş Hayat - Kitapların Sihri

Pek değerli, çok kıymetli başucu kitaplarım vardır;  kimselere vermeye kıyamadığım, ara sıra gidip yokladığım, bol bol kokladığım, düzenli aralıklarla hal ve hatırlarını sorarak, bazen öpüp okşadığım. Bu kitapları çok sevsem de ikinci kez, baştan sona okumaya yanaşmam bir türlü, içimden gelmez çünkü. Tek yaptığım; altını çizdiğim ve işaretlediğim pasajları tekrar tekrar okumak ve ve bu pasajların okuduğum zamana denk düşen, bana hissettirdikleri ile ilgili, kenara köşeye iliştirdiğim notları okumaktır. -Başucu Kitabı- kavramından anladığım budur  nitekim. Bir vazifesi daha vardır bu kitapların; o da, kritik zamanlarda kitabı elime almak, gözlerimi kapayıp, rasgele bir sayfayı açmak ve  ne çıkarsa bahtıma misali, kitaplardan fal tutmaktır. Kısacası başucu kitabı, benim için,  bir nevi sihirli kitaptır da. Ve azımsanmayacak bir gücü vardır bu konuda. Bu caanım kitapların, beni teselli edip, yaralarımı sardığına ve iyileştirmeye çabaladıklarına şahit olmuşumdur çok kez.

28 Kasım 2010 Pazar

-Gel- dedi Geldim!

Öyle bir yerdeyim ki, ne siz sorun, ne ben söyleyim? -Gel!-dedi, geldim. Hiç nazlanmadan, bir an dahi düşünmeden, alıp vermeden, ansızın. Takıp çoluk çocuğu peşime, aldırmadan çekecekleri (/çekeceğim) eziyete, peşkeş çektim kendime, yanına geldim. Sevindim, sevindim, çocuklar gibi sevindim. Hele uzaktan el ettin ya hani Sevgili, ah işte o an dünyalara bedeldi? Selim bile sevincimi görünce kendinden geçti. -Anne, bak işte orada!- diye çığlıklar eşliğinde delirdi. Kerim bile sana geleceğimden haberdarmış gibi, pek bir sakindi. Üzülmedi, üzmedi, yorulmadı, yormadı.